Ik loop door een straat…

Een mooie tekst van Portia Nelson, geciteerd in het Tibetaanse boek van leven en sterven van Sogyal Rinpoche.

1.
Ik loop door een straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik val erin…
Ik ben verloren…ik ben radeloos.
Het is mijn schuld niet.
Het duurt een eeuwigheid om de weg naar buiten te vinden.

2.
Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik doe net alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik weer op dezelfde plek ben.
Maar het is mijn schuld niet.
Het duurt nog lang voor ik eruit ben.

3.
Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er weer in…het is een gewoonte.
Mijn ogen zijn open.
Ik weet waar ik ben.
Het is mijn schuld.
Ik klim ogenblikkelijk naar buiten.

4.
Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik loop er omheen.

5.
Ik loop door een andere straat.

Zomaar een stukje tekst…….
Over menselijke patronen en bewustwording.

Pura Vida! Lily

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>